رنگين کمان

آقای دکتر دکتر کردوانی در کتاب مناطق خشک (جلد اول ) با توجه به میزان بارندگی و پوشش گیاهی مناطق خشک را به ترتیبی که شرح آن در زیر می آید تقسیم کرده اند:

الف-مناطق خیلی خشک

مناطق خیلی خشک باز دوباره به گروه تقسیم بندی می شود :

-بیابانهای واقعی

مناطقی که مقدار باران سالانه آنها از 50 میلیمتر کمتر است .در این گونه مناطق (چنانچه آب باشد )زراعت با آبیاری امکان پذیر است .این مناطق از لحاظ پوشش گیاهی بسیار فقیر است و سطحهای وسیعی از آن ،بکلی فاقد گیاه است.

-مناطق خشک بیابانی (مناطق نیمه بیابانی )

مناطقی که مقدار باران سالانه ی آنها ،بین 50 تا 100 میلیمتر است. زراعت با آبیاری یا جمع آوری آب باران (در سطح های کوچک و با محصول مختصر )امکان پذیر است .این مناطق از لحاظ پوشش گیاهی فقیر است و سطح هایی از آن ،فاقد گیاه می باشد.

ب-مناطق خشک :

مناطقی که در سال بطور متوسط بین 100 تا 250 میلیمتر باران دریافت می دارد .در این مناطق زراعت با آبیاری امکان پذیر است .باران بطور مستقیم به بهتر شدن زراعت کمک می کند و آب باران (جمع آوری شده )می تواند به عنوان آب کمکی مورد استفاده قرار گیرد و یا با آن در سطح هایی کوچک ،زراعت کرد .رویهمرفته ،پوشش گیاهی در مناطق تنک است.

ج-مناطق نیمه خشک

مناطقی که باران آنها در سال از 250 میلیمتر ،تجاوز می کند و تا حدود 450-400 میلیمتر میرسد.در این مناطق ،آبیاری یا آب باران می تواند بطور کمکی یا تکمیلی در بهبود وضع زراعت ،موثر واقع بشود.در این مناطق پوشش گیاهی خودرو قابل توجه است ،اما مناطقی که دارای بارندگی تابستانه است ،با توجه به اینکه تبخیر از اثر باران میکاهد ،حتی با داشتن 500 تا 600 میلیمتر باران سالانه ،بسته به میزان گرما و شدت تبخیر ،می تواند جزو مناطق نیمه خشک به حساب آید.

 در کشور ما "بیابان واقعی "بیابان لوت است که یکی از خشک ترین نقاط جهان می باشد.

نوشته شده در ٢٧ خرداد ۱۳۸۸ساعت ۱۱:۳٩ ‎ق.ظ توسط نسرین نظرات ()


Design By : Pichak